Ο Δημήτρης Θεοχάρης μας μιλά για το ταξίδι του στη μουσική, τη δημιουργία και την εξέλιξη
Ο Δημήτρης Θεοχάρης αποτελεί για εμάς έναν από τους αγαπημένους μας φωτογράφους.
Γνωστός για τις κινηματογραφικές και συναισθηματικά φορτισμένες εικόνες του, αυτή τη φορά διοχετεύει την ίδια ένταση στη μουσική μέσα από το The Great Unknown, ένα ηλεκτρονικό concept album δύο μερών που ξεδιπλώνεται σαν ένα ψυχολογικό ταξίδι.
Στο REY θαυμάζουμε εδώ και χρόνια την ικανότητα του Δημήτρη Θεοχάρη να δημιουργεί ολόκληρους κόσμους – και αυτό ίσως είναι το πιο προσωπικό του έργο μέχρι σήμερα.
REY: Πότε κατάλαβες ότι αυτό το project θα εξελισσόταν σε ένα concept album και όχι απλώς σε μια συλλογή τραγουδιών;
Δημήτρης Θεοχάρης: Δεν υπήρξε μια συγκεκριμένη στιγμή. Όλα ξεκίνησαν ενώ δούλευα το τραγούδι Game Over, το οποίο αρχικά προοριζόταν για EP. Στην πορεία άρχισαν να γεννιούνται νέοι στίχοι και ιδέες, κάτι που με οδήγησε να αναπτύξω μια ενιαία αφήγηση. Η Πανδώρα και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα λειτούργησαν ως σημεία αναφοράς για να εξερευνήσω τόσο τον κόσμο γύρω μου όσο και τη δική μου προσωπική διαδρομή.
REY: Το άλμπουμ ξεκινά με μια κοινωνική ματιά και σταδιακά γίνεται πιο προσωπικό. Ήταν αυτός ο στόχος από την αρχή;
Δημήτρης Θεοχάρης: Εν μέρει ναι, αλλά προέκυψε και οργανικά. Ήθελα να ασχοληθώ περισσότερο με τη σύγχρονη πραγματικότητα, τα κοινωνικά συστήματα και τις αντιφάσεις τους, χωρίς να αφήσω έξω τις προσωπικές μου εμπειρίες. Η μετάβαση από το συλλογικό στο προσωπικό ήταν η πιο ειλικρινής εξέλιξη.
REY: Οι θεματικές της εξουσίας, της επιθυμίας και της υπερβολής διατρέχουν όλο το έργο. Πόσο προσωπικές είναι αυτές οι αναφορές;
Δημήτρης Θεοχάρης: Κυρίως αφορούν την κοινωνία στην οποία ζούμε. Ζούμε σε έναν κόσμο ελέγχου, όπου οι αλγόριθμοι γνωρίζουν τα πάντα για εμάς και η επιθυμία έχει μετατραπεί σε στιγμιαία κατανάλωση. Το τραγούδι Pleasure on Repeat, εμπνευσμένο εν μέρει από τη gay club κουλτούρα και τα chemsex parties, μιλά για την ανάγκη της ανθρώπινης σύνδεσης αλλά και για την επιφανειακή ικανοποίηση που αφήνει τελικά ένα μεγάλο κενό. Αντίστοιχα, το Money θέτει ένα σκληρό ερώτημα: αν ο χρόνος είναι χρήμα, τότε ποια είναι τελικά η αξία μιας ανθρώπινης ζωής;
REY: Η φράση «It is never enough» μοιάζει να αποτελεί τον πυρήνα του άλμπουμ. Γιατί;
Δημήτρης Θεοχάρης: Γιατί είναι μια παγκόσμια αλήθεια. Η αέναη επιθυμία για περισσότερα είναι αυτό που μας κινεί προς τα εμπρός, αλλά ταυτόχρονα είναι και η μεγαλύτερη παγίδα μας. Όταν το συνειδητοποίησα, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του άλμπουμ μπήκαν στη θέση τους.
REY: Το Utopia σηματοδοτεί μια αισθητή αλλαγή στο άλμπουμ. Τι συμβολίζει;
Δημήτρης Θεοχάρης: Είναι μια κατάσταση του νου. Ένα διάλειμμα από τον θόρυβο του κόσμου, μια υπενθύμιση να επιστρέψουμε στη φύση, στον ήλιο, στη θάλασσα και στον ίδιο μας τον εαυτό. Παρ' όλα αυτά, ακόμη και μέσα σε αυτή τη γαλήνη υπάρχει πάντα η αίσθηση ότι η απειλή βρίσκεται κοντά.
REY: Έχεις κάποιο τραγούδι που νιώθεις πιο κοντά σε αυτό που είσαι σήμερα;
Δημήτρης Θεοχάρης: Ίσως το Vein. Ήταν το πιο αυθόρμητο κομμάτι που έχω γράψει. Αν και ακούγεται σαν ερωτικό τραγούδι, στην πραγματικότητα γεννήθηκε μέσα από μια προσωπική περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισα πέρσι. Γι' αυτό και επέλεξα να παραμείνει σε μια καθαρά ακουστική μορφή.
REY: Ως φωτογράφος μόδας, «βλέπεις» τη μουσική σου μέσα από εικόνες;
Δημήτρης Θεοχάρης: Σχεδόν πάντα. Όταν δημιουργούσα το άλμπουμ φανταζόμουν ένα σκοτεινό, δυστοπικό μουσικό σύμπαν, με μια ηρωίδα που περνά μέσα από όλα τα στάδια και τις συναισθηματικές μεταμορφώσεις της ιστορίας.
REY: Τι ακολουθεί από εδώ και πέρα;
Δημήτρης Θεοχάρης: Η μουσική θα συνεχίσει να αποτελεί βασικό κομμάτι της δημιουργικής μου πορείας, παράλληλα όμως εργάζομαι και πάνω στο φωτογραφικό μου βιβλίο, καθώς και σε μια νέα έκθεση. Ο στόχος μου είναι να φέρω τη φωτογραφία και τη μουσική ακόμη πιο κοντά, ώστε να λειτουργούν ως ένα ενιαίο καλλιτεχνικό σύμπαν.